Samen met 2 ontzettende lieve vriendinnen een weekendje weg.
Een weekendje niets moet, alles mag.
Ik heb het super naar mijn zin gehad, voelde me op mijn gemak bij hen, ik kan mezelf zijn zonder oordelen.
En toch werd ik weer zo vaak belemmerd.
Oja..
Een subtropisch zwembad dat krioelt van de mensen.
Allerlei soorten mensen.
En wie zie ik weer lopen.
Ja hoor de meisjes met een mooi lichaam.
In mijn ogen een fantastisch lichaam.
En daar loop ik dan, in mijn badpak.
Ja want nog enkele dagen voor ons vertrek ben ik naar de sportwinkel gespurt om toch een badpak te kopen, een bikini zag ik mij niet te dragen die dagen.
Mijn buik leek wel een ballon.
Hij puilde uit.
Ik werd er verdrietig van.
Het eten op zich liep wel.
Ik hield me netjes aan mijn structuur en zorgde dat ik op tijd en stond mijn ontbijt-lunch-tussendoortje-avondmaal-tussendoortje at.
Maar één avond liep het fout.
Een grote zak chips stond op tafel, filmpje aan en gezellig onder een dekentje kijken.
Maar mijn hand bleef in de zak gaan en ging flink naar mijn mond.
Veel te veel.
Ik voelde me walgelijk.
En toen ging er in mijn hoofd een verkeerde knop om.
...En verdween ik...
Het weekend werd ingevuld met vervelende gedachten en gevoelens.
Ik wil het niet meer.
Ik voel me zooo ontzettend dik.
Ik verlang naar minder.
Minder eten
Minder wegen
Minder opvallen
Minder in de weg van mezelf lopen
Maar ik weet en besef dat ik moet doorgaan.
Ik moet doorgaan om te kunnen studeren, te kunnen turnen, ...
Het turnen heeft me op dit moment wel motivatie.
Ik weet dat ik met minder eten niet kan turnen.
Dan is het gewoonweg te gevaarlijk om eventjes een rondat-flik te springen.
Het risico op flauwvallen tijdens een oefening is te groot.
Ook het studeren moet lukken.
Na deze 2 weekjes vakantie heb ik een inhaalexamen.
Eén van de vele examens die ik met Kerst heb gemist door mijn opname.
Dit brengt weer stress met zich mee.
Ik word het allemaal zo moe.
Gisteren ook weer te veel chips gegeten.
Ik had netjes ontbijt-lunch gegeten.
Maar het tussendoortje 's middags overgeslaan.
Ik ging immers een terrasje doen en dan compenseert een alcoholisch drankje ruimschoots de caloriën die ik miste van het tussendoortje.
Maar dan komt het onverwachtse opgedoken.
Een vriend van mijn vriend vraagt ons om 's avonds bij hem een hapje te eten.
Impulsief zeg ik "Ja hoor, is goed." Anders is het ook zo onbeleefd.
Ik had me nochtans voorgenomen om het bij boterhammetjes te houden die avond, aangezien ik 's middags een belegd broodje had gegeten.
Zo'n broodje staat in mijn ogen nog altijd gelijk aan een warme maaltijd.
Maar zo gezegd, zo gedaan.
Er werden boodschappen gedaan en ook een zak chips ging over de toonbank.
Eenmaal aangekomen op zijn appartement gingen de 2 vrienden aan het koken en keken wij toe.
De anderen hadden al een glaasje wijn, maar dat was voor mij wat te veel van het goede.
Toen hoorde ik de zak chips opengaan.
Een kommetje werd gevuld en vlak voor mijn neus geplaatst.
Voor ik het wist had ik de helft van de kom binnen.
Bluh
Vuil vettig gevoel.
En dan moest de hoofdmaaltijd nog geserveerd worden.
We werden gevraagd aan tafel te gaan.
Gezellig op het grote terras, met de ondergaande zon en een fantastisch uitzicht.
Daar kwam mijn bord.
Vol pasta, saus (met room, ja had ik gezien hoor) en scampi.
Heel lekker, te lekker.
Uiteindelijk liet ik nog wat van mijn pasta liggen, kwestie van mezelf even te bewijzen dat ik nog iets kan laten liggen zonder het in mijn mond te laten verdwijnen.
Maar ook dan ging die verkeerde knop weer om in mijn hoofd
...En verdween ik...
Een hele avond voelde ik me rot, rotter, rotst.
Ik walg van mezelf.
Vandaag nog steeds.
Mijn ontbijt bestond uit yoghurt en (voldoende) cruesli.
Ja dit helpt nog altijd als ik mij minder voel.
Het voelt (met nadruk op voelt, want hoogstwaarschijnlijk klopt dit niet) nog altijd gezonder dan 3 boterhammen met beleg.
En dan het middagmaal.
Naar mijn gevoel te voel.
Met een côte d'or chocolaatje achteraf.
En ja hoor, dit was weer de druppel die de emmer deed overlopen.
Voor de verandering weer die verkeerde knop in mijn hoofd
...En ik verdween...
Nee het gaat niet zo goed met mij.
Langs de buitenkant lach ik,
Maar vanbinnen voel ik mij ontzettend verdrietig en uitgeput.
Het gaat de foute kant op.
Die verkeerde knop in mijn hoofd is niet goed.
Het mag niet.
Ik creëer er alleen maar problemen mee.
Ik weet het niet meer.
Ik ga de verkeerde kant op...
